O Courel a memoria de Galicia

“Dez Outonos no Courel” (1994 – 2004)
Serra de O Courel, imaxes da semana sinalada polo bosque no seu má-ximo esplendor. Realizada no mes de Novembro dende o 1994 ao 2004. Unha peregrinación anual ao santuario do bosque á busca do croma-tismo emocional, a luminosidade e o equilibrio da Natureza. Moitos pa-raxes xa non existen debido a sobre-explotación mineira, os incendios e o maltrato do Patrimonio Natural. O Courel, o maior bosque atlántico de Europa e conserva as especies vexetais e animais máis extraordina-rias e antigas. Restos arqueolóxicos dunha Galicia milenaria.
Fofografadas con diapositiva Fuji Velvia 6×6 e dixitalizadas conser-vando as cores orixinais.

Texto de Mercedes Rozas
“As imaxes de Piñón non están manipuladas, mostran a beleza en todo o seu esplendor; os recunchos máis frondosos, os vales e montañas aloumiñados polo frescor da mañá ou a retirada do sol á tardiña reco-llen as sombras, os sinais da luz, o contraste das cores no outono. É a forza da fotografía cando capta a dura supervivencia, baixo a complici-dade do que Barthes chamaba o “punctum” – “é el quen sae da escena e vén como unha frecha para buscarme” – e o “studium” “unha especie de educación, saber e cultura” -. azar e observación atenta e precisa, que neste caso poño na mirada do propio fotógrafo e non do observador.”

Texto de Juan Ramón Vidal Romaní
“Courel, a Memoria de Galicia, non era nada hai 650 millóns de anos, apenas unha lama negra acumulada nas augas profundas dun océano sen nome entre continentes sen nome. Pouco a pouco foi saindo do mar erguéndose e convertíndo lama en lousa negra e lousa nas magníficas montañas que agora son. E os ríos conforme as montañas medraban afondaron nelas formando os vales e as montañas como agora os vemos. Hai 37 millóns de anos os ríos remataron o seu traballo, e a vexetación e os animais ocuparon seu lugar. A armonía das augas e dos xeos glaciares nos últimos 3 millons de anos viu chegar o primer galego ao Courel. Nos últimos 30 anos o home desesperase por destruir aceleradamente o que tanto tempo levou facer. A teima de cubrir a sua cabeza coa lousa do Courel e como volver atrás barbara e irreflexivamente ao principio cando todo estaba baixo o mar.

Texto de Juan Ramón Vidal Romaní
TEXTO DE RAMIRO TORRES
TEXTO DE EVA VEIGA

Mostrando 1–24 de 46 resultados